“Jenga”-burgers? (en hoe ik erover denk)

Als je net als mij veel op diverse social-media platformen zit dan zie je ze steeds vaker voorbij komen: De burgers die ik Jenga-burgers noem. Grote torens en bouwsels met heel veel patties (het daadwerkelijke vlees) met nog meer lagen toppings. De reacties (en hoeveelheid likes) zijn vaak lyrisch: maar waarom zijn deze jenga-burgers zo populair?

Dit item is een persoonlijke mening. Alles wat ik schrijf is een weerspiegeling hier van en is niet onderbouwt door welke professional dan ook. Mijn mening, mijn ideeën, mijn onderbouwing. Je staat volledig vrij om het met me eens te zijn of juist niet!

Jenga-burger?

Elke keer als ik zo’n gigantisch bouwwerk van een burger zie moet ik aan het spel Jenga denken. Een grote wiebelende toren die elk moment kan instorten. Vandaar dat ik deze burgers Jenga-burgers noem.

Wat zijn de kenmerken van een typische Jenga burger? In de intro van dit stukje omschreef ik ze al een beetje:

  • Meerdere lagen vlees
  • Meerdere lagen kaas
  • Nog meer lagen topings & sauzen
  • Vaak druipt alles naar beneden (de kaas en sauzen)
  • Het continue gevoel dat de burger gaat omvallen

De reacties zijn vaak lyrisch en de likes stijgen de pan uit. Aan de ene kant snap ik dit wel: respect voor de bouwers van de burgers dat hij lang genoeg overeind bleef voor de foto. Je zou bijna denken dat ze afgestudeerd zijn in de civiele bouwkunde. Maar je merkt misschien al een beetje aan mijn toon welke kant deze post op gaat.

Waarom zijn zo populair?

Waarom? Waarom de lyrische reacties in de trend van “deze moet ik gewoon eten”? Ik ben geen afgestudeerd psych en heb vaak ook moeite om mensen in te schatten (vandaar dat ik maar een hele kleine achterban heb). Het enige wat ik me kan bedenken is dat deze burgers een luxe-voor-de-gewone-mens symboliseren. Een alledaags gerecht wat zeer overvloedig en ogenschijnlijk luxe is uitgevoerd. Overvloed en luxe binnen handbereik….

Hoe denk ik er over?

Om het kort samen te vatten: ik vind het niets. Een mening zoals ik ben: kort door de bocht en op het lompe af. Maar voordat ik mijn uitgebreide mening met jullie deel wil ik 1 ding wel heel duidelijk maken: Ik vind de burgers helemaal niets maar dat moet je niet zien als commentaar of aanval op de mensen die ze bouwen! Ze zijn bouwkundig een meesterwerk en heb respect voor de bouwers: alleen niet voor de jenga-burger zelf.

Wat is er mis met een Jenga-burger in mijn ogen?

Op twee vlakken gaat het mis met een Jenga-burger: Eten en smaken.

Eten

Hoe? Hoe kan je zo’n burger nou fatsoenlijk eten? Ik ben van opvatting dat een hamburger met twee handen en zonder bestek te eten is: stevig op zijn kop beetpakken, pinken er achter, mond zo ver mogelijk open en happen maar. Ik heb een behoorlijk grote bek van tijd tot tijd maar het gaat mij echt niet lukken om deze burger te “happen”. Zelfs als ik hem doormidden zou snijden krijg ik hem nog niet passend. De enige manier om deze burger te eten is door hem volledig te slopen.

Dus wat krijg je dan in principe: een bord vol eten wat helemaal uit elkaar gesloopt en waar je happen van neemt. En dat brengt me gelijk bij het tweede punt: smaken.

Smaken

Erg typisch bij een Jenga-burger is de hoeveelheid “lagen”. bacon, champignos, ui (soms rauw, soms gefrituurd, soms gebakken en vaak niet 1 soort maar vaak meerdere), kaas, nog meer kaas (vaak ook verschillende soorten), vlees (al dan niet een burger maar ook pulled pork, chicken strips etc). Het is allemaal zo ontzettend veel. En in mijn ogen veel te veel. Ik ben de hele balans in het de burger kwijt. Ik vergelijk het altijd met biefstuk in een restaurant. Een biefstuk wordt geserveerd met pepersaus OF chimichurri OF gebakken champignons. Soms met friet, gratin, aardappel kroketje of pommes duchesse. Maar dat is allemaal of en nooit en. Stel je eens voor dat je in een restaurant biefstuk besteld waar gebakken champignons op liggen met daaroverheen pepersaus gegoten en een flinke kwak chimichurri daar weer boven op. En als we dan toch bezig zijn: laten we ook nog een gebakken ei er bij doen. Het is geen boeren-bief, het is geen traditionele bief en het is geen Zuid-Amerikaanse bief. Het is het allemaal en daardoor allemaal net niet. Je proeft amper meer de biefstuk want er ligt zoveel op en over….

Dit is het gevoel wat ik bij een Jenga-burger heb. Er “gebeurd” zoveel: zoveel verschillende smaken waardoor alles 1 grote “eenheidsmassa” wordt.

Maar wat dan?

Ik ben een fervent aanhanger van “Team Two-handed-burger” (terplekke verzonnen dus ehm… enige aanhanger tot heden :)). Ik hou van hamburgers en alle verschillende soorten mits ze in theorie met twee handen te eten zijn. Uitgebalanceerde smaken, goed over nagedacht en geen eindeloze toren waarbij je bij elke hap het risico hebt dat hij omvalt. Gewoon back to basic. Een goede schijf eiwitten (vlees, vis, gevogelte, vega of whatever) met 1 hoofd saus en een eventueel ondersteunde saus. Een paar (!) lagen toppings die bij het gerecht passen. Zijn deze burgers simpel en allerdaags? Nee, ook hiermee kan je een serieus luxe gerecht op tafel zetten. Denk maar eens aan een medium-rare burger gedraaid van ribeye met chimichurri op een bedje van ijsbergsla. Simpel en allerdaags? Nee zeker niet… met twee handen te eten: jazekers!

#teamtwohandedburger

In onderstaand formulier zijn naam en e-mail adres verplichte velden: deze informatie is en zal nooit gebruikt worden voor ongewenste reclame e-mail of nieuwsbrieven. Deze gegevens zijn puur zodra ik met je in contact kan komen mochten we de discussie prive verder willen voeren.